Jean D.L. & Sandrine VerstraeteS/T

Cat. Nr.:ROREC018
Release date:2015-09-03
Label:Instant Jazz / Rockerill Records
Available formats:
Details:
S/T est le premier LP de Jean D.L. et Sandrine Verstraete,
Une collaboration entre InstantJazz et Rockerill Records.

Tracklist:
  1. A (13:56)
  2. B (11:54)
About:View Press Releases
  • PRESS RELEASE
  • The Quietus
  • The environment becomes their collaborator to which they sympathetically respond to transform the simplicity of their approach into a rich source of sonic manoeuvres. - The Quietus

  • Sudden Infant
  • Dark atmospheric soundscapes and drones catapult you immediately into an apocalyptic territory of a post futuristic black and white movie. A female voice leads you through a deserted labyrinth of human psyche like the Grim Reaper as your travel guide on a last journey. - Joke Lanz (Sudden Infant)

  • Exciting and haunting, this new album by Jean D.L. & Sandrine Verstraete is something special. With its creepy lo-fi esthetics, muffled field recordings and distorted drones, it sounds like a degenerated tape that was burried in toxic soil for some decades. Genuinely dark and frightening. - Rutger Zuydervelt


  • Enola
  • J. D.L. & S.V

    S/T

    Guy Peters - 31 augustus 2015

    Als naam en titel al vragen op roepen, reken er dan zeker ook niet op dat de antwoorden besloten liggen in de muziek, want de titelloze plaat van dit duo biedt geen uitsluitsel of gemoedsrust. Dat is geen doel, prioriteit, of zelfs bekommernis. Welkom in de beklemmende wereld van Jean De Lacoste en Sandrine Verstraete.

    In het voorjaar van 2014 was er nog That Weather For Meeting You Again, destijds nog uitgebracht onder de naam TYSMFYH, een korte, maar indringende clash van noise, performance, drone, met een obsessieve, haast morbide duisterheid. Later dat jaar liet Early Nights van Jean D.L. een ander geluid horen. Even onwennig en gefragmenteerd, maar ook mysterieuzer, met een intimistische naaktheid. Voor deze langspeler wordt de focus weer wat verlegd. De focus is vernauwd, het geluid coherenter. Door twee bewegingen, samen goed voor amper 26 minuten, word je deelgenoot van een onwennige soundtrack bij een imaginaire film.

    De foto’s van Dirk Brackman die de release sieren, sluiten perfect aan bij de muziek. Vaal grijs is hier de kleur. Het is meteen ook de meest mysterieuze van alle kleuren. Zwart is een eenrichtingsticket, een onomkeerbaar statement, een point final. Grijs is transformatie, het modderige gebied tussen stukken vaste grond. Dit is geen kopstoot of onvoldongen feit, maar een stimulerende auditieve rondleiding door een gebied waar alles op losse schroeven staat. Minder attitude, meer vertrouwen in het potentieel om de verbeelding aan te zwengelen, de emoties aan te spreken.

    De eerste albumhelft start met ruis. Puur geluid, de wind van de kustlijn, een rivier in de nacht? Blijkbaar de achtergelaten galmen van passerende treinen, die zachtjes opzij geduwd worden door gitaarklanken die stilaan prominenter worden. Al blijven de contouren doorheen de release vaag. Het is niet duidelijk waar gitaar, field recordings of tapes precies in elkaar overlopen, maar dat maakt het intrigerend. De eindeloze galm en verwarring doen hier en daar denken aan de minimale momenten van Kreng, terwijl de toenemende densiteit duikt in een wereld van drones, onderdrukte industriële geluiden en een mentaal landschap dat gevuld wordt met stemmen, schimmen, geluidsschaduwen en een slecht afgestelde pocketradio in een verlaten magazijn.

    De ambienttexturen en schurende resonanties aan het begin van de B-kant herinneren aanvankelijk even aan het werk van een Dirk Serries, maar dan duikt ook daar weer die ruis – of is het ademhaling? – in op. Gitaareffecten of de suggestie van klankschalen en dan ineens toch de gelaten stem van Verstraete, met woorden die aansluiten bij dat vale en vage, verhalen over vermoeide en verdrietige ogen, met dan toch dat moment, rond “Will never be the same”(dat natuurlijk identiek klinkt als “We’ll never be the same”), waar de stem even in kraakt. Een en al diffuus ongemak, die de luisteraar de laatste vijf minuten in stuurt, met een toenemende claustrofobie en een compacte, maar hypnotiserende storm van geluid.

    Voor deze release hebben De Lacoste en Verstraete gekozen voor een meer minimale en egale aanpak. Iets minder hermetisch en extreem dan de korte stukken van THSMFYH, maar door z’n coherentie en dosering dubbel zo meeslepend. Geen geperverteerde pot vuil waar je met je smoel in gedrukt wordt, maar een nachtelijke opname die een glimp biedt van een bodemloze vergeetput. Of een oververmoeide hallucinatie. Benauwend én verlokkelijk, uitnodigend tegen beter weten in.

    Het album wordt op 3 september voorgesteld in Rockerill (Charleroi), op 29 september in het Zuiderpershuis(Antwerpen) en op 21 oktober in Wiels (Brussel).

    http://www.enola.be/muziek/albums/25867:j-d-l-a-s-v-st


  • Cutting Edge
  • Jean D.L. & Sandrine Verstraete, ‘S/T’

    Koortsige, filmische soundscapes

    'S/T' is een muzikaal bondgenootschap tussen - ook in het gewone leven een koppel - Jean Delacoste, experimenteel filmmaker en muzikant die eerder al samenwerkte met Mauro Pawlowsi en Teun Verbruggen, en Sandrine Verstraete, kunstenaar die in haar werk tekst, performance, installatie en geluid combineert en graag de dialoog aangaat met muzikanten, heel dikwijls uit de improvisatiescene.

    Jean D.L. heeft al een reek releases op zijn conto, heel dikwijls op cd-r of digitaal, waarbij hij door middel van gitaardrones een eigen muzikaal universum creëert. Sandrine Verstraete op haar beurt is vooral in de weer met cassettemanipulaties. De verpakking typeert bij deze plaat heel goed de inhoud: de donkere, schemerige hoes evoceert een mysterieuze schaduwwereld, donker, melancholisch.

    Kant 1 van de plaat begint met een ruis, op de achtergrond komt een trein in slow motion voorbij. Een gitaardrone eist wazig zijn plaats op in de soundscape. Het is een wankele, minimale maar uiterst sfeervolle muzikale koortsdroom waar je geen vat op hebt. Het is zoeken naar een houvast, terwijl een misthoorn, ijle stemmen en industrieel geluid een schemerwereld oproepen, dreigend en claustrofobisch, die zich tussen slaap en waak ophoudt. Het is een imaginaire film zonder hoofdrol: intrigerend is het minste wat je kan zeggen.

    Het tweede stuk op kant 2 ontwikkelt zich aanvankelijk ook rond een gitaardrone, die zich via schrapende geluiden op de achtergrond een weg baant. Ingehouden spanning. Golvende geluidsmanipulaties creëren een spanningsveld tot Verstraete invalt met een monotone declamatie. Daarna zorgen stemmen, dialogen en claustrofobische geluiden voor een kolkende en toch weer onderdrukte finale.

    Dit is duidelijk een experimenteel en persoonlijk werk, dat daardoor niet altijd even toegankelijk is, maar liefhebbers van Geoff Mullen, Machinefabriek of field recordings kunnen hier volgens ons wel weg mee.

    Christophe Vanallemeersch
    © Cutting Edge - 25 oktober 2015

    http://www.cuttingedge.be/muziek/jean-dl-sandrine-verstraete-%E2%80%98st%E2%80%99


  • Core And Co
  • Avec les années et les publications, Rockerill Records s'impose comme un label remarquable dans sa défense d'une certaine idée de la musique indépendante. À l'instar de Born Bad Records, il apporte avec ses groupes, un vent de fraîcheur sur des univers connus, traversés de part en part depuis des décennies. On invente pas nécessairement du neuf chez Rockerill, on customise, on booste, on dynamite.
     
    Dire de cette sortie que l'on ne l'attends pas dans la maison, est un euphémisme. Pensez bien, au poum-tchak syndicaliste des uns, à l'électro bodybuildée façon 1986 des autres, en passant par le romantisme gonzo du patron et le Math-rock-une-pinte-à-la-main. Tous les courants alternatifs se sont trouvés un nouveau salon où l'on cause, on laisse déborder les cendriers, et où les fous-rires résonnent. Dans le fond de la pièce, un couple enlacé se tient droit et silencieux, une grille de sudoku (master) à la main pour lui, un recueil de poèmes pour elle.
     
    Jean et Sandrine, on les a tous rencontrés un jour où l'autre. Joli couple, amoureux, peu disert, habillé de sombre avec une frange pour lui et une longue tresse dorsale pour elle. On les trouve un peu dans-leur-monde, mais leur compagnie est agréable tant ils sont érudits et si peu prétentieux. Le couple d'amis lointain, rassurant, chez qui on ne mettra jamais les pieds. De peur de découvrir l'inavouable.
     
    Chez eux, l'inavouable pourrait s'appeler « Cradle », cette vidéo que l'on trouve sur leur site internet où la maternité – l'enfantement – est expliqué du point de vue du nouveau-né et où le corps est mis en image sous la forme de rues mouillées, mises en lumières par des néons blafards. Où la naissance scénarisé se traduit dans la pénombre d'un parking souterrain désespérément nu.
     
    Chez eux, l'inavouable se traduit aussi par une musique austère et mélancolique. Le duo préférant la matière sonore en mode art brut, qu'en fioritures. Les amateurs d'ambiances cinématographiques, les bruits de couloirs, les pleurs lointains, sous quelques notes souvent inquiétantes, prendront le temps de digérer cette vingtaine de minutes d'imaginaire mis en ondes. Les autres frissonneront et passeront leurs chemins, plein d'images perturbantes.

    Eric D-Toorop

    http://www.coreandco.fr/chroniques/-jean-d.l.-et-sandrine-verstraete-s-t-5515.html